Er staat een man in mijn kamer. Ik kijk hem aan en schrik even. Maar hij lijkt me niet onvriendelijk. Hij ziet er wat sjofel en moe uit. Zijn kleren zijn versleten. Zijn huid is wat ruw, hij heeft een forse baard en zijn schamele haar staat pluizig aan de bovenkant en zijkanten van zijn schedel. (Meer…)
september 20, 2009
De heilige stad Sanliurfa bij avond
Het begint al donker te worden te worden als ik door het 100 Yil Atatürk Kültür Parki in Gaziantep wandel, een sovjet-achtig plein met in het verlengde ervan een overdadige hoeveelheid bomen. Ik ben op zoek naar een door mijn reisgids aanbevolen restaurant. ’s Middags is het gaan regenen en de paden zijn nog nat. Ineens begint ook in Oost-Turkije de herfst zich voorzichtig aan te dienen. (Meer…)
september 17, 2009
Gelovigen in Diyarbakir buigen zich in de Ulu-moskee over Koranteksten
Diyarbakir is een ruige stad. Vinden sommigen. Anderen noemen het dynamisch. Zeker is dat de ´hoofdstad´ van de Koerden een roerige geschiedenis kent. Al sinds de jaren tachtig is ze het centrum van Koerdisch verzet en van de onafhankelijkheidsbeweging PKK. Daarom houdt de Turkse regering Diyarbakir nog altijd nauwlettend in de gaten. (Meer…)
september 16, 2009
De vorm van een boot in de grond vlakbij de berg Ararat. Het zou de Ark van Noach zijn.
Ararat kon ik alvast van mijn lijstje strepen. De berg lag in een dikke nevel gehuld en het zag er niet naar uit dat dat snel zou gaan veranderen. Het had geen zin dichterbij te komen, want de foto´s zouden waardeloos zijn. Dus nam ik een taxi en liet me naar het paleis van Ishak Pasa vervoeren. (Meer…)
september 14, 2009
De berg Ararat weer zichtbaar op de ochtend van mijn vertrek uit Dogubayazit
De oude Lada kruipt piepend en knarsend tegen het onverharde weggetje op. De bergen hier in Zuid-Georgië zijn niet meer zo hoog als in de Kaukasus, maar ze bieden nog altijd een mooi aanzicht. De vroege ochtendzon spreidt een magisch licht over de omliggende heuvels, donkere schaduwen glijden door de valleien beneden. Niets verraadt hier dat er een grensovergang nadert. (Meer…)
september 13, 2009
De tijd begint te dringen. Nog maar een kleine twee weken en dan vertrekt mijn vliegtuig vanuit de Turkse hoofdstad Ankara naar Nederland. Ik ga proberen vanuit Azerbeidzjan in één dag Georgië door te steken om zo snel mogelijk in Oost-Turkije te komen. Georgië heb ik vijf jaar geleden reeds uitgebreid bereisd. Al was ik ook dit keer graag langer gebleven. (Meer…)
september 12, 2009
Het paleis van de khans in Şeki
Şeki is beslist een charmant stadje. Gelegen aan de groene uitlopers van het Kaukasusgebergte, lijkt het een vredig en redelijk welvarende plaats. De oude karavanserai is fraai opgeknapt en opnieuw een onderkomen voor reizigers. Het paleis van de voormalige khans is klein, maar de bijna hallucinogene kleurcombinaties zijn oogverblindend mooi. (Meer…)
september 9, 2009
Centrum van Bakoe
Net als ik me sta af te vragen of ik hem nog wel zal herkennen, komt Jvan aanlopen. En ja, ik herinner me direct me zijn donkere, serieuze blik. Zelfs als hij lacht. (Meer…)
september 5, 2009
Even dreigt er paniek. Ik heb zojuist een treinkaartje naar Aktjöbe gekocht in West-Kazachstan, maar Bernd en Anja uit Duitsland wordt een ticket (terug naar Toerkistan) geweigerd. Verbouwereerd kijken de jonge studenten me aan. Zou het een registratieprobleem zijn? (Meer…)
september 5, 2009
Een roestend scheepswrak bij de Aralzee
Al tientallen kilometers rijdt de jeep door woestijnachtig landschap. De dorre, hier en daar paars kleurige begroeiing lijkt op heide, maar van dichterbij bekeken zijn het waterplantjes. In de verte liggen hoog opstaande randen (voormalige oevers), als natuurlijke muren om de woestenij heen. De droge, witte bodem is bezaaid met schelpen. Het is verbijsterend: wat nu woestijn is, was dertig, veertig jaar geleden nog de Aralzee. (Meer…)
